Poehee, alweer 2 maanden geleden dat er voor het laatst een stukje verscheen. Eigenlijk vind ik het niet kunnen. Inmiddels dus alweer helemaal in de kerstsferen. Op school dan hoor, thuis niet. Een paar jaar geleden vond ik dat gepimp van die kerstbomen helemaal achterlijk maar ben nu een paar jaartjes ouder en dus wat milder. Maar aan mijn kamer toch nog steeds geen kerstpolonaise maar dan vooral omdat ik het teveel gedoe vind. En natuurlijk vind ik dit jaar weer iets anders ook gedoe. Natuurlijk. Gedoe is namelijk mijn middlename. Als er geen gedoe is creeer ik het graag hoor. Voor mezelf of voor anderen. Geen enkel probleem. Wat ik dus dit jaar gedoe vind is dat kerst zo fokking snel op Sinterklaas volgt. Nu is dit al wel een aantal jaar zo maar dit jaar stoort het me pas echt. En ik vind het vooral gedoe voor de kindjes. Ach die kindjes. Eerst zitten ze met verhitte koppies te zingen of die oude man nou eens wil binnenkomen met zijn knecht en zijn ze de dagen daarvoor aan het aftellen. En de goeierd is nog niet koud verdwenen of er moet alweer een kindeke geboren worden en een kerstboom worden versierd. Ze snappen er geen kerstbal van. Ik heb dus maar gezegd dat ik geen sinterklaasliedjes meer wilde horen maar alleen nog maar kersthits. En dat er maar een ding opzat voor iemand die het toch waagde om nog een liedje met sint of piet erin ten gehore te brengen. Ja inderdaad, dat kind zou ik slaan. En ja inderdaad, de blauwe plekjes zijn nu al niet meer te tellen. En weet je voor welke kinderen het het allerzieligst is. De kinderen die ook nog jarig zijn in december. Daarvoor is het echt niet vol te houden. Dus ik heb oplossingen bedacht. Want dat hoort bij gedoe. Eerst gedoe dan de oplossingen. Ik heb er twee. Hier komen ze:

We verplaatsen het sinterklaasfeest gewoon naar februari. Das toch een saaie maand. In theorie moet dat kunnen aangezien het toch allemaal niet echt is. Ik schrijf dit natuurlijk heel zacht want stel dat een van de kleine schatjes het hoort. Dan doe we de pepernotenmeuk gewoon vanaf november in de winkel. Aan de kids kun je het ook makkelijk verkopen dat Sint voortaan in februari komt. Gewoon omdat er zoveel kindjes bijkomen elk jaar dat hij het niet redt om in december al te komen. Een paar keer op het late nieuws en iedereen is op de hoogte.

Mocht dit briljante plan er niet doorheen komen dan heb ik nog een oplossing voor de jarige kinderen in december. Nou ja, meer een oplossing voor de kinderen die nog geboren moeten worden. Een sexverbod in de maand april voor stellen die een kind willen. Simpel en doeltreffend.

Zo, dat was het wel weer voor de komende maanden. Ga ik nu weer even verder met de keuken schoon maken want dat was ik eigenlijk aan het doen. En dat is pas echt gedoe. Bah!

Als je de slechtste bent van de besten, ben je in ieder geval nog wel beter dan de beste van de slechten!

(fantAsia)

Aangezien er nu al 2 mensen hebben gevraagd wanneer ik nu toch weer eens een nieuw stukje ga schrijven, voelde ik nu toch wel echt een druk om het te doen. Alles voor de fans natuurlijk!

Afgelopen donderdag had ik eigenlijk ook al zelf bedacht dat ik weer eens wat moest loggen en had toen ook al een onderwerp. Ik had me namelijk op die dag overgegeven. Ik had me erbij neergelegd. Het zou niet meer gebeuren. Helaas pindakaas. Afgelopen donderdag trok ik namelijk weer voor de eerste keer na de zomer mijn laarzen aan. Ik had dit moment zolang mogelijk uitgesteld. Want ik hoopte. Oh wat hoopte ik toch. Op een leuke man stukje zomer. Gewoon een stukje nog. Zo’n week dat je in korte kleding naar je werk gaat. Dat je de zon zo fijn op je huid voelt branden. Dat je nog weer even met je hippe veel te grote zonnebril kunt rond flaneren. Maar het mocht niet zo zijn. Sterker nog het werd herfstig. Koud. Echt best wel koud hoor. Dus toen heb ik ze maar weer uit het stof getrokken. Het was dus even een stap maar na een paar uurtjes baal, had ik me er wel overheen gezet. Dus ben ik me op diezelfde donderdag ‘s avonds maar eens flink gaan orienteren op de nieuwe herfstmode in de winkels. Kijk en daar werd ik weer blij van. Want het fijne gevolg van orienteren is natuurlijk een aankoop. Of twee of drie. Dus heb nieuwe laarzen gekocht want ja, ik had nog geen bruine en dat moest natuurlijk wel. Ach, elk nadeel heb zn voordeel.

Maar de zomer is dus echt voorbij. Echt bah vind ik dat. Maar ja, dat blaadje valt alleen maar van de boom omdat er alweer een nieuwe knop onder zit. Heb ik ooit ergens gehoord. Kortom het is dus eigenlijk alweer bijna lente. En als het bijna lente is, is het dus ook alweer bijna zomer. En tot die tijd vermaak ik me wel met orienteren!

(fantAsia)

Ik heb het druk en ik voel een druk. Ik moet nl nodig hier iets schrijven maar ik weet gewoon niet wat.

Ik zou kunnen schrijven over de uber creatieve super leuke schattige weeksluiting die ik vorige week met mijn kleuters in elkaar heb gedraaid en heb opgevoerd voor hun ouders. Inclusief kwarktaart. Goh, wat ben ik toch eigenlijk leuk met kinderen.

Ik zou kunnen schrijven over het concert van Mika waar ik gisteravond ben geweest. In de openlucht. En dat het heel leuk was daar live in het westerpark in Amsterdam en ook heel droog terwijl het toch wel bakken had geregend die hele dag. Ook had ik dan een foto kunnen plaatsen van mij met mijn coole zevenmijlsregenlaarzen die ik voor de gelegenheid aan had gedaan.

Ik zou jullie ook nog vertellen over het ‘cultuurbeest’ wat in mij is ontwaakt. Dat ik in de afgelopen weken naar 3 filmhuis films (XXY, Into the wild, Happy go lucky) ben geweest en naar een theatervoorstelling. En dan zou ik ook nog even zo tussendoor kunnen noemen dat ik naar twee van de drie films alleen ben geweest. En naar die theatervoorstelling ook. En dat ik me toen geeneens heel sneu of erg stoer voelde maar gewoon gewoon.

Verder zou ik jullie kunnen melden dat ik een cursusje panfluiten heb gevolgd van 10 weken. Ja lach maar even hoor….. En dat ik nu denk dat ik jullie weleens op zo’n ding zou willen zien blazen en dat we dan wel weer eens zullen kijken wie er dan het hardst lacht. Maar dat ik heb besloten om er niet mee door te gaan ondanks dat mijn lerares dat natuurlijk erg zonde vond van al het geld dat ze zou mislopen mijn talent!

Nou jammer voor jullie dat ik het zo druk heb! Omdat ik de enigszins teleurgestelde gezichten al voor me zie, wil ik jullie toch nog wat meegeven. Iets waarmee jullie er toch weer even tegen aan kunnen. Komt ie:

The only way to predict the future is to create it. (Las ik gisteren ergens op een muur in A’dam)

Nou gaan jullie lekker createn, gaat ik nog ff lekker druk zitten wezen!

(FantAsia)

Een van de vele trouwe fans van deze weblog is vriendin M. Och heer, wat zou ik zonder vriendin M. moeten. Zij is mijn zonnetje in de regen, mijn chocolade bij de thee. Als ik Jip ben is zij Janneke, als ik Matthijs ben is zij Marc-Marie. Kortom friends for life. ‘Maar’, verzuchtte ze pas, ‘je hebt het nooit over mij op je weblog. Ben ik soms niet belangrijk genoeg?’ Ze stond op het punt zich dramatisch ter aarde te werpen. Welwillend als ik ben, beloofde ik haar dat als we op reis waren geweest, ik daarover zou vertellen. Kijk, zo ben ik dan ook wel weer. Want ja. We zouden namelijk spoedig samen op reis naar Parijs. U denkt toch niet dat deze moderne hippe jonge juf haar hele vakantie thuis gaat zitten? Dus nu verwacht u een reisverslag. Over hoe we hebben geflaneerd over de Champs-Elysees, de trappen van de Sacre Coeur hebben beklommen en hoe we crepes hebben gegeten bij de tour Eiffel.

Nou helaas. Niets van dat alles. FantAsia werd ziek. Dus de reis kon niet gereisd worden. In plaats daarvan maar gekeken naar de roze koninklijke familie in het Friese land. Oei, wat waren ze roze he? En oei, wat zag prinsje Maurits er weer best fijn uit zo strak in pak. En natuurlijk DE comeback van de eeuw gezien. Dat we die 8 maanden zonder Jan hebben overleefd is nog een groter wonder dan de hemelvaart!

Maar ach, arme vriendin M. Stoer heeft ze alles geannuleerd. En heel dapper zei ze steeds tegen mij: ‘nee joh, kan gebeuren, ziek is ziek.’

Dus daarom is deze log een in the spotlight moment voor M. Want eerlijk is eerlijk. Een leven zonder M zou voor mij hetzelfde zijn als Parijs zonder tour Eiffel, Sacre Coeur, Notre Dame, Champs Elysees, crepes, etc. etc. Er zou geen bal aan zijn!!

(FantAsia)

Ik ken een gezin. Man, vrouw en twee dochters. Het zijn vrienden van mij. Ze wonen in een mooi huis met een leuke tuin. En het huis heeft een echte open haard! Als een huis een echte open haard heeft, moet dat expliciet vermeld worden, vind ik. Dus bij deze. Het huis staat in een straat. Of nee, eigenlijk is het een dreef. Nog mooier. Aan die dreef staan nog meer huizen waar dus nog meer mensen wonen. Zo ook Henk. Henk is de overbuurman van het gezin. Henk is 30 jaar geleden met zijn vrouw en kinderen aan deze dreef komen wonen. Zijn vrouw overleed echter al vrij snel en zijn kinderen zijn inmiddels volwassen en het huis uit. In de buurt kent iedereen Henk. Henk harkt namelijk altijd zijn voortuintje. Ook als er niets te harken valt. Want als je in je voortuintje staat heb je veel praatjes met voorbijgangers en (over)buren. En dat is fijn als je alleen bent. Maar nu heeft Henk toch besloten dat het tijd wordt om ergens anders te gaan wonen. Zo’n groot huis inclusief tuin is best veel werk en hij wordt ook een dagje ouder. Henk gaat dus verhuizen.

En toen had het gezin opeens een ingeving. Leiding van de Geest, noemden ze het zelf (voor de niet-gristenen onder ons: leiding van de geest is zoiets als leiding van God, dus niet toevallig). Ze gingen een surprise afscheidsparty organiseren voor Henk want je kunt zo iemand als hij toch niet zomaar laten gaan? Eerst hebben ze een afspraak voor een borrel gemaakt met Henk. Zo van: ‘Henk, je komt toch nog wel even een keer wat drinken bij ons voordat je weggaat? Kun je zondagmiddag 4 uur? Ok gezellig tot dan!’ Daarna uitnodigingen voor de party verspreid in de buurt. Als cadeau vroegen ze of iedereen op zijn/haar beurt weer een uitnodiging voor Henk wilde maken voor een borrel bij hun thuis zodat Henk zich altijd welkom zou voelen in zijn oude vertrouwde buurtje.

Om een lang verhaal iets korter te maken. De party werd een groot succes. Henk had eerst geeneens door dat iedereen voor hem kwam maar toen hij dat wel had, voelde hij zich als een koning op zijn eigen feest. Er werden herinneringen opgehaald, verhalen verteld, gegeten en gedronken. Aan het eind hield Henk nog een emotionele toespraak en toen was het voorbij. Voldaan ging hij terug naar wat nog maar heel eventjes zijn huis zou zijn. Met veel uitnodigingen om vooral nog maar vaak langs te komen en met de wetenschap dat hij echt gemist ging worden.

Mooie huizen, echte open haarden en naar de kapper gaan (zie vorig schrijfsel) zijn ook heus leuk en belangrijk. Maar ze verbleken toch wel enigszins bij dit soort verhalen. Want dit, dit is een kippenvel verhaal! Omdat er aan Henk het gevoel is gegeven dat hij echt iemand is en dat hij welkom is en blijft.  Hier wordt een kern geraakt. Kijk en daar hou ik nou van. Maar ik kreeg ook kippenvel omdat het gewoon mijn vrienden waren die deze actie hebben opgezet. Mijn vrienden! Lucky me. Misschien….misschien ook wel leiding van de Geest!

(FantAsia)

In oktober had ik besloten dat mijn haar kort moest. Loeikort! Het moest natuurlijk wel goed gebeuren dus ben ik op zoek gegaan naar een hoog aangeschreven kapperszaak. Vetrouwen en kwaliteit kost nu eenmaal geld dus dat had ik er wel voor over. Ik werd geknipt door Brenda. Brenda zei niet zo veel, alleen dat ze eigenlijk ziek was. Ik verborg de golf van paniek. Ik functioneer meestal voor zo’n 50% als ik ziek ben en ik bad schietgebedjes in de kappersstoel dat dit bij Brenda niet het geval zou zijn. Mijn gebeden werden verhoord want mijn haar werd loeikort en verrekte hip. Mij blij! Het lastige van kort haar is, dat het al snel weer lang wordt. Dus na 4 weken weer een afspraak. Brenda was helaas niet beschikbaar maar Chantal wel. Ok dan maar Chantal. Ze werken allebei bij dezelfde zaak dus dezelfde kwaliteit dacht ik. Fout gedacht. Met Chantals knipkunsten was ik namelijk minder blij. Ik heb me rot geanalyseerd wat me precies er aan frustreerde maar kon er niet achter komen. Het zat gewoon niet. Na 5 weken mocht ik gelukkig weer. Deze keer was Brenda wel beschikbaar, was ze niet ziek en praatte ze ook. Ze vertelde dat haar relatie na 4 jaar over was maar dat het misschien wel weer goed zou komen. Behoorlijk spannende cliffhanger dus. Ik keek dan ook alweer uit naar mijn volgende knipbeurt zodat ik de afloop zou horen. Maar toen was ik opeens Brenda’s naam vergeten dus kon haar niet bestellen voor mijn volgende kappersafspraak. Dus werd ik geknipt door Marlous. Terwijl ik door haar geknipt werd, liep Brenda voorbij. Ik zag het onbegrip in haar ogen. ‘Waarom wilde je niet door mij geknipt worden,’ leken ze te zeggen. Ik wilde het uitleggen maar dat kon niet. En nu wist ik natuurlijk ook niet hoe het met haar reatie zat. Stiekem vond ik dat Marlous beter knipte dan Brenda maar toch nam ik mij voor dat ik de volgende keer echt weer om Brenda zou vragen. Om het weer goed te maken en om erachter te komen of het weer ‘aan’ was. Die volgende keer was afgelopen week. ‘Brenda is helaas niet beschikbaar. Marlous? Nee die helaas ook niet maar u kunt nog wel terecht bij Chantal.’

Nu weet ik dus nog steeds niets en ben ik weer gefrustreerd over mijn haar. De moraal van dit verhaal: Ik ga me nooit meer laten knippen door Chantal en ik snap niet dat u/jij dit stukje helemaal uitgelezen heeft want het gaat werkelijk waar nergens over!

(FantAsia)

Het is goede vrijdag en ik lig uiterst relaxed op mijn witte bankje met mijn laptopje dit stukje te typen. Het is alweer bijna Pasen. Een goed moment om eens te overdenken wat ik van Pasen vind:

Ik was net in de AH en het irriteert me eigenlijk nogal dat ze daar van Pasen net zo’n hype proberen te maken als van kerst. Met ‘speciaal voor de feestdagen’ producten en proeverijen en dat soort meuk. Niet doen vind ik. Een keer per jaar die beladenheid rond feestdagen van gezelligheid en eten vind ik meer dan genoeg.

Verder merk ik dat ik me niet zo heel goed concentreren terwijl ik dit stukseltje schrijf want er dwarrelen steeds zinnetjes als: dag lente je bent er ik zie nog niet veel maar ik voel je als ik weer buitenspeel, hosanna hosanna gezegend is hij, de zoon van David maakt ons vrij, en tenslotte ook nog, nieuw nieuw fonkelnieuw de aarde wordt nieuw nieuw volmaakt en nieuw de aarde wordt nieuw! Zo dat wilde ik jullie even meegeven. Kijk al die zinnetjes gaan samen met melodietjes. Kortom ik heb last van wijsjes in mn hoofd. Heb gisteren op school pasen gevierd en ben dus al ongeveer 2 weken tig hypervrolijke paasliedjes in de koppies van de kleuters te stampen. Ze hebben ze dan ook schattig en uit volle borst meegezongen tijdens de paasviering maar vervelende bijwerking is wel dat je ze dan dus ook met geen mogelijkheid meer uit je eigen hoofd krijgt!  En merkte ook nog dat toen ik het paasverhaal van kruisiging en opstanding aan de kinderen vertelde dacht: het is eigenlijk wel een bizar verhaal!

En nu is het dus goede vrijdag. Eigenlijk een treurige dag in de christelijke traditie. Maar ik heb juist zin om iets leuks te doen. Om te vieren dat we een lang weekend hebben en dat op de kalender de lente is begonnen. Heb op mn werk al meer dan een week Pasen gevierd en bezongen en erbij stil gestaan. Ik ben er al wel weer klaar mee.

Zo en dat vind ik.

(FantAsia)

(nieuwjaarsduik 2008, starring Melkmeisje and FantAsia)

                                                                                                                                                                        Wij wensen iedereen een droog, warm, verfrissend en grensverleggend 2008!

Melkmeisje en FantAsia

Lindes reactie vraagt natuurlijk om bewijzen: zie hier!

Geen flauw idee wie dit nare rijmzinnetje heeft bedacht maar het zal vast iemand geweest zijn die langer is dan ik. Ik ben namelijk klein en het is allesbehalve fijn. Afgelopen weekend was ik op een borrel van NMLK (melkmeisje gaat heel vaak naar een borrel. Voelt dus keileuk om te schrijven dat ik ook een borrel had!). NMLK staat voor Nieuwe Mensen Leren Kennen. Ik vond het wel een goed idee als ik dat eens ging doen dus ik al mn moed verzameld en in mn eentje (is stoer he) daarheen. Heb uiteindelijk best een gezellige avond gehad maar wat voelde ik me klein. Letterlijk. Had af en toe het gevoel dat ik even mn vinger op moest steken als ik wat wilde zeggen. Zo van joehoe, ik besta ook en ik sta hier….. De twee meisjes waarop ik jarenlang heb gepast zijn inmiddels pubers en steken een kop boven mij uit. Daarom ga ik ook maar nooit groep 8 doen want dan vraagt iedereen vast bij het zien van de klassefoto waar de juf staat. Vroeger was ik ook altijd de kleinste. Als we bijvoorbeeld bij gym met de ringen gingen zwaaien en op volgorde moesten staan, stond ik natuurlijk altijd vooraan. Een ‘klein’ trauma dat begrijpen jullie wel. Echte oplossingen voor mijn probleem heb ik nog niet. Ik zou natuurlijk voortaan mijn naaldhakschoenen aan kunnen doen maar dan moet ik die eerst kopen en er dan nog op leren lopen. Ik zal het maar moeten accepteren. Het grappige was wel dat ik de dag na de borrel van de enige redelijk leuke jongen die daar rond liep een berichtje kreeg. En zo zie je maar weer. Liefde kent geen leeftijd en ook geen lengte!

(fantAsia)